သတိတရ မ်ား (၁)

အတိတ္ကုိ ျပန္လည္ၾကည္႔ျပန္ေတာ႕႔ ေျခရာဖြဖြေလးမ်ား အမွတ္မရနဳိင္္တဲ႕ အနမ္းမ်ား လူေတြရဲ႕ တရားမပါတဲ႕႔ အေတြမ်ား မေျပာင္းလဲေသးတဲ႕႔ ေျပာင္းလဲမွဳမ်ား တကယ္ဆုိရင္ ဒီလို မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ျဖစ္ခ်င္တာ နဲ႕႔႔ျဖစ္သင္႕႔တာ ေနရာလြဲေနေတာ႔ လူအေတာ္ေတာ္မ်ားျဖစ္ၾက ပ်က္ၾက။လြဲခ်င္ျပီဆုိမွျဖင္႕႔ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္္ေစာင္႔ေစာင္႔ လြဲေနမွာ ပါ။တည္႕ခ်င္ျပီဆုိရင္ လဲ ခဏေလးနဲ႔တင္တည္႔သြားတက္တယ္ဆုိတာ တကယ္ျဖစ္ခဲ႔တာပါ။ကံဆုိးခ်င္းနဲ႔ ကံေကာင္းခ်င္းကုိ သရုပ္မခြဲေသးခင္ ကုိယ္တုိင္ေကာင္းတာေတြ လုပ္ဖုိ႕႔လုိအပ္တယ္။သူမ်ားေတြ ရဲ႔ဆုိးကြက္ ဟာကြက္ေတြၾကည္႔ေနမယ္႕႔အစား ေကာင္းကြက္ကုိ ရွာေဖြျခင္းအတက္ပညာ ဟာကြက္ကုိ ေမ႕႔ထားတက္ဖုိ႕ဆုိတာ လြယ္တဲ႕႔အရာေတာ႕မဟုတ္ဘူး။စာအုပ္ရဲ႕ ေက်းက်ြန္မဟုတ္ေတာင္မွ တစ္ခုခုရဲ႕ တစ္ခုခု ေတာ႕႔ ျဖစ္ေနမွာပါ။ဒီေန႕ နည္းပညာသည္ မေန႕႔က နည္းပညာထက္သာမည္။ နက္ဖန္နည္းပညာသည္ ဒီေန႔နည္းပညာထက္သာမည္။ကဲ ခင္ဗ်ားက ဘာလုပ္ခ်င္ေသးလုိ႔လဲ။ သိမ္ငယ္တဲ႔စိတ္ေတြက်ဳပ္လာမေျပာနဲ႔။ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားျခင္းေတြကုိ သိပ္ၾကဳိက္ပါတယ္ဆုိတဲ႔ ခင္ဗ်ားအတြက္ သိပ္ျပီးသိမ္ငယ္ခ်င္းေတြပဲ ရမယ္ဆုိတာ မွတ္ထားပါ။ဟန္ေဆာင္မွဳေတြက မိတ္ေဆြအျဖစ္နဲ႔ ဝင္လာတက္လုိ႔ သတိထားေနရတယ္။

ခဏေလးမွာပါ

အျဖစ္အပ်က္က ျမန္ဆန္လြန္းတယ္ ။ခဏေလးေတြ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားတယ္ဆုိတာကုိေတာင္ မမွတ္မိလိုက္ဘူး။ေနာက္ျပီး ကိုယ္႕ကုိကုိယ္အသက္ရွဴေနမိသလားဆုိတာေတာင္ မသိလုိက္ဘူး။တကယ္ပါ။အျဖစ္က ျမန္ဆန္လြန္းသလို အပ်က္က ျမန္လြန္းတယ္။အျဖစ္ နဲ႕ အပ်က္မ်ားၾကား က်ဳပ္က အသက္ရွဴဖုိ႕ ေမ႕ေနတယ္။ရုတ္တရက္ ကားတုိက္မွဳတစ္ခုပါ။သီဟုိဠ္က်ြန္းေလးေပၚမွာျဖစ္တာပါ။ခရီးတစ္ခုက အျပန္မွာ ျဖစ္တာပါ ျဖစ္ပုံက ဒီလုိပါ။သုံးလမ္းသြား ကားလမ္းမ ေပၚမွာ ကေလးမ်ား အုပ္စု ငါးေယာက္ေျခာက္ေယာက္ခန္႕ရွိမယ္ ထင္တယ္။အျဖစ္အပ်က္ျဖစ္တဲ႕ ေနရာမွာ မီးပြဳိင္႕မရွိပါဘူး။ေနာက္ျပီး လူကူးမ်ဥ္းၾကားမရွိဘူး။ကေလးေတြက တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ လက္ခ်င္းယွက္ေနၾကတယ္။တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္လဲ မကူးၾကဖုိ႕ တားေနၾကတယ္။က်ဳပ္တုိ႕ ကားသမားကလည္း ဟြန္းကုိ အဆက္မပ်က္အသံေပးေနပါရဲ႕။ဒါေပမယ္႕ ျဖစ္ခ်င္ေတာ႕ ကေလးေတြ တားေနတဲ႕ၾကားက ကေလးတစ္ေယာက္က ဇြတ္ထြက္လာပါတယ္။ျပီးေတာ႕ ကားနဲ႕ ဝင္ျပီးတုိက္ေတာ႕တာပါပဲ။တကယ္ပါ ကုိယ္ေရွ႕မွာ ျဖစ္တာပါ။လမ္းေဘးမွ ကုလားမ်ား ဝုိင္းအုံျပီးလာၾကပါတယ္။ ကားသမားက တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ေလးရယ္ပါပဲ။တုန္လွဳပ္မွဳမရွိပါဘူး။ေနာက္ျပီး ဘယ္သူ႕ကုိမွ ဘာမွ လဲ မေျပာပါဘူး။ေနာက္ျပီး ေတာင္ပန္မွဳေတြ ဘာေတြ လဲ မလုပ္ပါဘူး။ကေလးကုိ ေပြ႕ခ်ီလုိ႕လာပါတယ္။ကားေခါင္းထဲမွာ ဒဏ္ရာရေနတဲ႕ ကေလးကုိ တင္လုိက္ပါတယ္။ေနာက္ျပီး ..အနီးအနားရွိ လူၾကီးတစ္ေယာက္ကုိ ေခၚခဲ႕ပါတယ္။ေဆးရုံ အနီးဆုံးေဆးရုံကိုသာ အျမန္ဆုံးေမာင္းႏွင္ပါေတာ႕တယ္။သိပ္ျပီး သင္ခန္းစာ ယူစရာေကာင္းပါတယ္။အေရးၾကီးလာရင္ ငါဘာလုပ္ရမယ္ဆုိတာ သိပ္ျပီးအေရးၾကီးပါတယ္။ေနာက္ျပီး ေတာ္ေတာ္ ေလး ေပါ႕ေပါ႕ဆဆ ေနခဲ႕မိတဲ႕ ကုိယ္႕အျဖစ္ကုိ ျပန္ျပီးသတိေပးေနသလိုပါပဲ။ဟုတ္တယ္ ခုတစ္ေလာ ဘာျဖစ္ေနမွန္းမသိဘူး။ရာသီအလိုက္ ရူးသြပ္မွဳလုိ႕ေျပာရေအာင္ကလည္း မျဖစ္ ။ေႏြရာသီဆန္လာတဲ႕ ႏွလုံးသားက တစ္ခုခုကုိ ေတာင္းဆုိေနရင္ ဘာမွ ထည္႕မရဘူး။ေသခ်ာတယ္။စာအုပ္ေတြ ဖတ္ခ်င္ေနတာ ၾကာေပါ႕။စိတ္ထြက္ေပါက္တစ္ခုအတြက္စိတ္ကုိ အဆာေၾကြးရမယ္။
ခဏေလး အတြင္းမွာ ျဖစ္သြားတဲ႕ ကား နဲ႕ လူ တုိက္မွဳကုိၾကည္႕ျပီး အင္း ငါဘာလုပ္သင္႕တယ္ ဆုိတာ စိတ္ထဲမွာ သေဘာေပါက္လုိက္တယ္။လူတုိင္း ျဖစ္နဳိင္တယ္။ဘယ္အရာမဆုိေပါ႕။ခဏေလးအတြင္းမွာ အရာရာဟာ ေရးၾကီးသုတ္ျပာျဖစ္သြားနဳိင္တယ္။လူဆန္တဲ႕ လူသားဆန္မွဳအတြက္ က်ဳပ္တုိ႕ လူေတြကို ခ်စ္တက္ရမယ္။အေရးၾကီးတဲ႕ အခ်ိန္ဆုိတာ သတ္မွတ္ခ်က္မရွိပါဘူး။ကုိယ္႕ရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္အေပၚမွာ ပဲ မူတည္မယ္လုိ႕ထင္တယ္။ကေလးေလး ကားတုိက္ခံရတဲ႕ ကေလးေလးဘာမွ မျဖစ္နဳိင္ဘူး။မေသနဳိင္ဘူး။ဦးေဏွာက္ပုိင္းဆုိင္ရာ နဲနဲေတာ႕ ဒဏ္ရာရသြားမယ္ ထင္တယ္။စကားေတြ အမ်ားၾကီးေျပာျပီး ျငင္းခုန္မေနၾကပါဘူး။ကုိယ္လုပ္နဳိင္တဲ႕ အလုပ္ကုိ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးလုိက္တာ အေကာင္းဆုံးပါပဲ။တကယ္လဲ အထိေရာက္ဆုံးပါ။လူသား အားလုံးသက္ရွိ သတၱဝါ အားလုံး ေဘး အႏၱရာယ္အေပါင္းမွ ကင္းေဝးၾကပါေစ။ေနာက္ျပီး သူမ်ားမထိခိုက္ဘဲ ကူညီမွဳမ်ားစြာေပးနဳိင္ပါေစ။ အစဥ္အျမဲ မိမိကုိယ္ကုိ သတိထားနဳိင္ၾကပါေစ။ကုိယ္ျဖစ္မွ ကိုယ္နာတယ္ မထင္ပါနဲ႕။သူမ်ားျဖစ္လဲ နာတက္ရတယ္ ။ကုိယ္ခ်င္းစာတရားဆုိတာ ဒါကုိ ေျပာတာပါ။တကယ္လက္ေတြဆန္ေသာ အလုပ္မ်ား တကယ္ကူညီမွဳေပးနဳိင္ေသာ အလုပ္မ်ား နဲ႕သာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။